ګېرچاپېره د غرونو دنګې دنګې څوکې او د هغې په شنه لمن کښې د رنګينو طوطيانو او مرغو خوندور چغار بيا د ډېرې لوړې نه راتلونکې د ورېځو پشان تکې سپينې اوبۀ چې د ابشار په شکل کښې ئې سندريز اواز پيدا کړے ؤ. د راغورزېدونکو اوبو اواز موسيقار د خپل تخيل محبوبې د پائيلو شرنګار اوګڼلو. خو شاعر وئيل چې دا د سرو شونډو نه راوتې نغمه ده. سودائى پکښې ووئيل چې نه دا خو ما غواړى.